Op 20 december is de tweede bundel verschenen van Dianne Soeters:

Wat blijven zal, maakt ademloos gedichten, 52 bladz. handgebonden
Hernia&Co 2008

ISBN 9789081192453

Kijk hier voor meer informatie.

Toegankelijke, verfijnde poëzie die diep gaat. De gedichten kenmerken zich door melancholie en nuchtere observatie.

 

De taal is vrij beknopt, to the point en weet te raken.

 

 

 

Henri Thijs in Het Prieeltje Online

Dianne Soeters schrijft ongekunstelde, bekorende metaforen,

onderbouwd met een duidelijke boodschap die praktisch altijd

emotie oproept en ontroert.

Een bijzonder krachtig dichttalent zonder (...) hoogdraverij maar met een eenvoud die zowel ver- als onthullend overkomt.

 

Remco Ekkers in de Poëziekrant nr. 4 2009 over 'Wat blijven zal maakt ademloos'

'Zo is er een gedicht waarin het kind zich verstopt onder het kelderluik en een ondergrondse wereld ontmoet. (…)Het meisje is een Tomboy: ze klimt in bomen, rent hard en wint van een vriendje. Als ze valt, wil ze niet bloeden en ze wil niet huilen. Dat bloed wijst vooruit naar de tijd dat het niet meer te ontkennen valt dat ze een meisje is. Ze zegt het treffend: ‘ik word steeds erger vrouw / de man in mij vloekt weg / ik zie mijn borsten groeien / in een aarzelend besef’. Welnu, die borsten kunnen nog plat gedrukt worden door doeken, maar ‘alles wordt zo onbekend raakt me / om het lijf / en uit mij vloeit het eerste bloed // ik weet niet hoe ik klimmen moet / als ze anders naar me kijken // de wiebelige tinteling...’ Dat andere kijken van de jongens, dat is niet tegen te houden en het gevoel dat dat bij jou oproept.'

 

Lees hier de gehele bespreking.

 

G.J. de Ruiter over het gedicht 'mon enfance' in Meander

Het in eerste lezing vrij simpele gedicht blijkt van een gelaagdheid

die niet makkelijk te bereiken is zonder dure woorden als 'wederkeer'.

Soeters is dit gelukt, op een prachtige manier.

Haar woorden fladderen door de lucht en zullen dat nog lang blijven doen.